De term elf gaat niet verder terug dan de middeleeuwen in Europa, analogen over deze wezens verschijnen rond deze tijd zowel vanuit de schriftelijke en gesproken literatuur, vanuit het sanskriet Gandaharva tot de nimfen uit de Griekse mythologie, Arabische mythologie, en soortgelijk aan folkloristische karakters van de eskimo's, Amerikaanse indianen en Samoanen.

De moderne tendens om elfjes te presenteren in sprookjes als liefelijke wezens is een kuising van dat wat eens een serieuze zelfs sinistere folkloristische traditie. Volgens het woordenboek is een elf een denkbeeldig iets dat magische krachten zou moeten hebben. Een elfje is een klein wezentje met vleugels dat lijkt op een mens. De originele benaming van het woord fairy komt van het franse woord Faerie. Faerie wederom komt van het gallische woord Fa'ae, Fa'ae komt van Fata, Latijn, betekent lotsbestemming. Fa'ae, fae of fay hebben allemaal dezelfde betekenis nl. een groep magische creaturen die een beetje op mensen lijken met zowel goede als kwade krachten. Fairy zou, strikt genomen, alleen als bijvoeglijk naamwoord in de betekenis van 'betoverend' of 'denkbeeldig' gebruikt mogen worden. Maar meestal is het de naam voor de bewoners van 'Fairyland'. Schrijvers vroeger gebruikten faerie in de betekenis van 'verwondering' of 'illusie'. Een andere benaming is 'het kleine volkje'.